[[{"content_id":116840,"content_number":0,"portal_id":153,"lang_id":"fa","content_title":"روز بزرگداشت حافظ","content_rtitr":"","content_short_title":null,"content_summary":"","content_summary_fill":0,"content_body":"  20مهرماه، روز بزرگداشت حافظ\r\nخواجه شمس الدین محمد شیرازی شاعر و حافظ قرآن، متخلص به حافظ و معروف به لسان الغیب از بزرگترین شاعران غزل سرای ایران و جهان به شمار می رود. حافظ را نمی توان از سنخ شاعران تک بعدی و تک ساحتی محسوب و تفکر شاعرانه اش را تنها به یک وجه خالص تفسیر و تاویل کرد.\r\n\r\n\r\nشعر حافظ دارای ابعاد گوناگون و متنوع سرشار از راز و رمز و پرسش از حقیقت هستی است.\r\nصبحدم از عرش می آمد خروشی، عشق گفت\r\nقدسیان گویی که شعر حافظ از بر می کنند\r\n\r\n\r\nخواجه شمس الدین محمدبن محمد حافظ شیرازی، از بزرگترین شاعران نغزگوی ادبیات فارسی است. حافظ در اوایل قرن هشتم ه‍.ق- حدود سال 727- در شیراز دیده به جهان گشود. پدرش بهاءالدین، بازرگان و مادرش اهل کازرون بود. پس از مرگ پدر، شمس الدین کوچک نزد مادرش ماند و در سنین نوجوانی به شغل نانوایی پرداخت. در همین دوران به کسب علم و دانش علاقه مند شد و به درس و مدرسه پرداخت. بعد از تحصیل علوم، زندگی او تغییر کرد و در جرگه طالبان علم درآمد و مجالس درس علمای بزرگ شیراز را درس کرد. او به تحقیق و مطالعه کتابهای بزرگان آن روزگار- از قبیل کشاف زمخشری، مطالع الانظار قاضی بیضاوی و مفتاح العلوم سکاکی و امثال آنها- پرداخت. همچنین در مجالس درس قوام الدین ابوالبقاء عبدالله بن محمود بن حسن اصفهانی شیرازی نیز حضور داشت.\r\n\r\n\r\nحافظ- همچنانکه از تخلص او برمی آید- قرآن را از حفظ داشت و به چهارده شکل (قراآت هفتگانه) می خواند. حافظ دارای زن و فرزندان بود. در غزلیاتش به مرگ یکی از فرزندانش اشاره کرده است:\r\nدلا دیدی که آن فرزانه فرزند\r\nچه دید اندر خم این طاق رنگین؟\r\nبه جای لوح سیمین در کنارش\r\nفلک بر سر نهادش لوح سیمین\r\n\r\n\r\nحافظ به سفر علاقه ای نداشت و چون دلبستگی خاصی به شیراز داشت تقریبا تا آخر عمر از شیراز خارج نشد و تنها یکبار به شهر یزد سفر کرد ولی به خاطر ملالت از یزد و یزدیان به شیراز بازگشت:\r\nدلم از وحشت سکندر بگرفت\r\nرخت بربندم و تا ملک سلیمان بروم\r\nهمچنین به دعوت سلطان محمود دکنی راهی دکن شد ولی در جزیره هرمز گرفتار طوفان گردید و به همین دلیل سفر خود را آغاز نکرده به پایان برد و به شیراز بازگشت.\r\n\r\n\r\nحافظ مردی بود ادیب، عالم به علوم ادبی و شرعی و آگاه از دقایق حکمی و حقایق عرفانی. استعداد خارق العاده او در تلفیق مضامین و آوردن صنایع گوناگون بیانی در غزل او را سرآمد شاعران زمان خویش و حتی تمامی شاعران زبان فارسی کرده است. او بهترین غزلیات مولوی، سعدی، کمال، اوحدی، خواجو و سلمان را استقبال کرده است اما دیوان او به قدری از بیتهای بلند و غزلیات عالی و مضمونهای نو پر است که این تقلیدها و تأثرها در میان آنها کم و ناچیز می نماید. علاوه بر این، مرتبه والای او در تفکر عالی و حکمی و عرفانی و قدرتی که در بیان آنها به فصیح ترین و خوش آهنگ ترین عبارات داشته، وی را به عنوان یکی از بزرگترین و تاثیرگذارترین شاعران ایران قرار داده و دیوانش را مورد قبول خاص و عام ساخته است.\r\n\r\n\r\nاین نکته را نباید فراموش کرد که عهد حافظ با آخرین مراحل تحول زبان فارسی و فرهنگ اسلامی ایران مصادف بود. از این روی زبان و اندیشه او در مقایسه با استادان پیش از وی به ما نزدیک تر است و به این سبب است که ما حافظ را بیشتر از شاعران خراسان و عراق درک می کنیم و سخن او را بیشتر می پذیریم.\r\n\r\n\r\nاز دیگر نکات اشعار او، توجه خاص او به استفاده از صنایع مختلف لفظی و معنوی است به نحوی که کمتر بیتی از او می توان یافت که خالی از نقش و نگار صنایع باشد. اما چیره دستی او در به کار بردن الفاظ و صنایع به حدی است که صنعت در سهولت سخن او اثری ندارد و کلام او را متکلف نمی نماید.\r\n\r\n\r\nبرخلاف اطلاعات حافظ از دقایق عرفانی و اشارات مکرر او به نکات عرفانی، حافظ پیرو طریقتی خاص نبوده است بلکه به عقیده بسیاری، خود او به تنها مراحل سلوک و کمال را طی کرده و به درجاتی نیز رسیده است.\r\n\r\n\r\nدیوان کلیات او مرکب است از غزلیات، چند قصیده، قطعه، رباعی و دو مثنوی کوتاه با نامهای «آهوی وحشی» و «ساقی نامه».\r\n\r\n\r\nاز نکات قابل توجه درباره دیوان حافظ، رواج "فال گرفتن"- تفأل- از آن است که سنتی تازه نیست و از دیرباز درمیان آشنایان شعر او متداول بوده است و چون در هر غزلی از دیوان حافظ می توان- به هر تأویل و توجیه- بیتی را حسب حال فال گیرنده یافت، او را « لسان الغیب» لقب داده اند.\r\n\r\n\r\nحافظ با توان شاعری بسیار داستان‌های قرآنی را با اشاره‌های ظریف در شعرش بیان می‌کند اما به واقع او ناظم شعر نیست که به بیان روایی داستان بپردازد بلکه شاعری تواناست که با تخییل و شناخت عمیق بسیاری از مسایل قرآنی و اجتماعی را در قالب شعر ارائه می‌دهد.\r\n\r\n\r\nنگاه حافظ به جهان هستی نگاهی فراگیر است به گونه‌ای که تمام مسایل مادی و معنوی را با بیانی شیرین و محکم و با بکارگیری استعاره و تشبیه، ایهام و مجاز و سایر صناعات ادبی بیان می‌کند.\r\n\r\n\r\nزمانی که با شاعری چون حافظ رو به رو هستیم در واقع با جهانی سرشار از ظرافت و معنا رو به روییم. گسترگی معنایی در شعر او به حدی است که هر کس از دیدگاه خویش مفاهیم ذهنی متناسب با تفکر خود را در شعرش پیدا می ‌کند و نظری خاص درباره او ارائه می‌دهد.\r\n\r\n\r\n‌اصطلاحات عرفانی که در شعر حافظ بکار برده می‌شود، در اثر آگاهی کامل و شناخت معنایی صحیح است اما به واقع حافظ قبل از اینکه عارف باشد شاعری بزرگ و تواناست و تفکر شاعرانه‌اش بر عرفان او برتری دارد. حافظ دیدگاه عارفانه و امیدوار کننده دارد و عرفان به مفهوم واقعی کلمه در اشعار او نمایان است و در شعرش همواره امید به آینده‌ای روشن را نوید می‌دهد به گونه‌ای که مخاطب با مطالعه اشعارش به نوعی لذت معنوی دست می‌یابد.\r\n\r\n\r\nحافظ شاعری است که در قرن حاکمیت زهد و ریا و خفقان، شعری فراگیر و رندانه دارد و از همه مسائل جهان هستی با بیانی ظریف و رندانه سخن می‌گوید و همواره از تظاهر و تزویر دوری می جوید و شعر برایش جنبه‌ای متعالی و آرمانی دارد.\r\n\r\n\r\nاشعار حافـظ شیـرازی‎ بـا الـهـام‎ از تعالیم‎‎ ناب‎ اسلامی‎‎ و مفاهیم گرانقدر قرآنی سروده‎‎ شده است‎ و همگـی‎ ایـن‎ اشعـار حـاوی‎ کنایات‎‎‎ و استعارات زیبا و بی‎ نظیر است.\r\n\r\n\r\nاین‎‎‎ شاعر پرآوازه‎ ایران زمین در سال‎791 یا 792 هجری‎‎ قمـری دارفـانـی‎ را وداع گفت‎.\r\nروحش شاد.\r\n\r\n ","content_html":"


  20<\/strong><\/span>مهرماه، روز بزرگداشت<\/strong> حافظ<\/span><\/a><\/span><\/strong>
\nخواجه شمس الدین محمد شیرازی شاعر و حافظ قرآن، متخلص به حافظ و معروف به لسان الغیب از بزرگترین شاعران غزل سرای ایران و جهان به شمار می رود. حافظ را نمی توان از سنخ شاعران تک بعدی و تک ساحتی محسوب و تفکر شاعرانه اش را تنها به یک وجه خالص تفسیر و تاویل کرد.<\/span><\/p>\n\n


\nشعر حافظ دارای ابعاد گوناگون و متنوع سرشار از راز و رمز و پرسش از حقیقت هستی است.<\/span>
صبحدم از عرش می آمد خروشی، عشق گفت<\/strong>
قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می کنند<\/strong><\/p>\n\n


\nخواجه شمس الدین محمدبن محمد حافظ شیرازی<\/span><\/a><\/span>، از بزرگترین شاعران نغزگوی ادبیات فارسی است. حافظ در اوایل قرن هشتم ه‍.ق- حدود سال 727- در شیراز دیده به جهان گشود. <\/span>پدرش بهاءالدین، بازرگان و مادرش اهل کازرون بود. پس از مرگ پدر، شمس الدین کوچک نزد مادرش ماند و در سنین نوجوانی به شغل نانوایی پرداخت. در همین دوران به کسب علم و دانش علاقه مند شد و به درس و مدرسه پرداخت. بعد از تحصیل علوم، زندگی او تغییر کرد و در جرگه طالبان علم درآمد و مجالس درس علمای بزرگ شیراز را درس کرد. او به تحقیق و مطالعه کتابهای بزرگان آن روزگار- از قبیل کشاف زمخشری، مطالع الانظار قاضی بیضاوی و مفتاح العلوم سکاکی و امثال آنها- پرداخت. همچنین در مجالس درس قوام الدین ابوالبقاء عبدالله بن محمود بن حسن اصفهانی شیرازی نیز حضور داشت.<\/span><\/p>\n\n


\nحافظ- همچنانکه از تخلص او برمی آید- قرآن را از حفظ داشت و به چهارده شکل (قراآت هفتگانه) می خواند. حافظ دارای زن و فرزندان بود. در غزلیاتش به مرگ یکی از فرزندانش اشاره کرده است:<\/span>
دلا دیدی که آن فرزانه فرزند<\/strong>
چه دید اندر خم این طاق رنگین؟<\/strong>
به جای لوح سیمین در کنارش<\/strong>
فلک بر سر نهادش لوح سیمین<\/strong><\/p>\n\n


\nحافظ به سفر علاقه ای نداشت و چون دلبستگی خاصی به شیراز داشت تقریبا تا آخر عمر از شیراز خارج نشد و تنها یکبار به شهر یزد سفر کرد ولی به خاطر ملالت از یزد و یزدیان به شیراز بازگشت:<\/span>
دلم از وحشت سکندر بگرفت<\/strong>
رخت بربندم و تا ملک سلیمان بروم<\/strong>
\nهمچنین به دعوت سلطان محمود دکنی راهی دکن شد ولی در جزیره هرمز گرفتار طوفان گردید و به همین دلیل سفر خود را آغاز نکرده به پایان برد و به شیراز بازگشت.<\/span><\/p>\n\n


\nحافظ مردی بود ادیب، عالم به علوم ادبی و شرعی و آگاه از دقایق حکمی و حقایق عرفانی. استعداد خارق العاده او در تلفیق مضامین و آوردن صنایع گوناگون بیانی در غزل او را سرآمد شاعران زمان خویش و حتی تمامی شاعران زبان فارسی کرده است. او بهترین غزلیات مولوی، سعدی، کمال، اوحدی، خواجو و سلمان را استقبال کرده است اما دیوان او به قدری از بیتهای بلند و غزلیات عالی و مضمونهای نو پر است که این تقلیدها و تأثرها در میان آنها کم و ناچیز می نماید. علاوه بر این، مرتبه والای او در تفکر عالی و حکمی و عرفانی و قدرتی که در بیان آنها به فصیح ترین و خوش آهنگ ترین عبارات داشته، وی را به عنوان یکی از بزرگترین و تاثیرگذارترین شاعران ایران قرار داده و دیوانش را مورد قبول خاص و عام ساخته است.<\/span><\/p>\n\n


\nاین نکته را نباید فراموش کرد که عهد حافظ با آخرین مراحل تحول زبان فارسی و فرهنگ اسلامی ایران مصادف بود. از این روی زبان و اندیشه او در مقایسه با استادان پیش از وی به ما نزدیک تر است و به این سبب است که ما حافظ را بیشتر از شاعران خراسان و عراق درک می کنیم و سخن او را بیشتر می پذیریم.<\/span><\/p>\n\n


\nاز دیگر نکات اشعار او، توجه خاص او به استفاده از صنایع مختلف لفظی و معنوی است به نحوی که کمتر بیتی از او می توان یافت که خالی از نقش و نگار صنایع باشد. اما چیره دستی او در به کار بردن الفاظ و صنایع به حدی است که صنعت در سهولت سخن او اثری ندارد و کلام او را متکلف نمی نماید.<\/span><\/p>\n\n


\nبرخلاف اطلاعات حافظ از دقایق عرفانی و اشارات مکرر او به نکات عرفانی، حافظ پیرو طریقتی خاص نبوده است بلکه به عقیده بسیاری، خود او به تنها مراحل سلوک و کمال را طی کرده و به درجاتی نیز رسیده است.<\/span><\/p>\n\n


\nدیوان کلیات او مرکب است از غزلیات، چند قصیده، قطعه، رباعی و دو مثنوی کوتاه با نامهای «آهوی وحشی» و «ساقی نامه».<\/span><\/p>\n\n


\nاز نکات قابل توجه درباره دیوان حافظ، رواج \"فال گرفتن\"- تفأل- از آن است که سنتی تازه نیست و از دیرباز درمیان آشنایان شعر او متداول بوده است و چون در هر غزلی از دیوان حافظ می توان- به هر تأویل و توجیه- بیتی را حسب حال فال گیرنده یافت، او را « لسان الغیب» لقب داده اند.<\/span><\/p>\n\n


\nحافظ با توان شاعری بسیار داستان های قرآنی را با اشاره های ظریف در شعرش بیان می کند اما به واقع او ناظم شعر نیست که به بیان روایی داستان بپردازد بلکه شاعری تواناست که با تخییل و شناخت عمیق بسیاری از مسایل قرآنی و اجتماعی را در قالب شعر ارائه می دهد.<\/span><\/p>\n\n


\nنگاه حافظ به جهان هستی نگاهی فراگیر است به گونه ای که تمام مسایل مادی و معنوی را با بیانی شیرین و محکم و با بکارگیری استعاره و تشبیه، ایهام و مجاز و سایر صناعات ادبی بیان می کند.<\/span><\/p>\n\n


\nزمانی که با شاعری چون حافظ رو به رو هستیم در واقع با جهانی سرشار از ظرافت و معنا رو به روییم. گسترگی معنایی در شعر او به حدی است که هر کس از دیدگاه خویش مفاهیم ذهنی متناسب با تفکر خود را در شعرش پیدا می کند و نظری خاص درباره او ارائه می دهد.<\/span><\/p>\n\n


\n اصطلاحات عرفانی که در شعر حافظ بکار برده می شود، در اثر آگاهی کامل و شناخت معنایی صحیح است اما به واقع حافظ قبل از اینکه عارف باشد شاعری بزرگ و تواناست و تفکر شاعرانه اش بر عرفان او برتری دارد. حافظ دیدگاه عارفانه و امیدوار کننده دارد و عرفان به مفهوم واقعی کلمه در اشعار او نمایان است و در شعرش همواره امید به آینده ای روشن را نوید می دهد به گونه ای که مخاطب با مطالعه اشعارش به نوعی لذت معنوی دست می یابد.<\/span><\/p>\n\n


\nحافظ شاعری است که در قرن حاکمیت زهد و ریا و خفقان، شعری فراگیر و رندانه دارد و از همه مسائل جهان هستی با بیانی ظریف و رندانه سخن می گوید و همواره از تظاهر و تزویر دوری می جوید و شعر برایش جنبه ای متعالی و آرمانی دارد.<\/span><\/p>\n\n


\nاشعار حافـظ شیـرازی‎<\/span> بـا الـهـام‎<\/span> از تعالیم‎‎<\/span> ناب‎<\/span> اسلامی‎‎<\/span> و مفاهیم گرانقدر قرآنی سروده‎‎<\/span> شده است‎<\/span> و همگـی‎<\/span> ایـن‎<\/span> اشعـار حـاوی‎<\/span> کنایات‎‎‎<\/span> و استعارات زیبا و بی‎<\/span> نظیر است.<\/span><\/p>\n\n


\nاین‎‎‎<\/span> شاعر پرآوازه‎<\/span> ایران زمین در سال‎<\/span>791 <\/span>یا 792 هجری‎‎<\/span> قمـری دارفـانـی‎<\/span> را وداع گفت‎<\/span>.<\/span>
\nروحش شاد.<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>","content_source":"","content_url":"","content_date_start":"2018-10-13 13:49:15","content_date_event":"2018-10-13 13:49:15","content_date_event_start":null,"content_date_event_end":null,"content_show_title_slider":1,"content_date_last_edit":"2018-10-13 14:24:07","content_date_register":"2018-10-13 14:24:07","content_columns":0,"content_show_img":1,"content_show_details":0,"content_show_related_img":0,"content_show_slider":1,"content_comment":1,"content_score":0,"tag_id":0,"score_average":null,"score_count":null,"score_date_last":null,"uid":138,"eid":0,"attach_title":"روز بزرگداشت حافظ","attaches":[{"sizes":{"150":".\/cache\/153\/attach\/201810\/335207_3462320378_150_134.webp","300":".\/cache\/153\/attach\/201810\/335207_3462320378_300_268.webp","400":".\/cache\/153\/attach\/201810\/335207_3462320378_400_358.webp","600":".\/cache\/153\/attach\/201810\/335207_3462320378_476_426.webp","900":".\/cache\/153\/attach\/201810\/335207_3462320378_476_426.webp","1200":".\/cache\/153\/attach\/201810\/335207_3462320378_476_426.webp"},"ext":"jpg","file_media":1,"token":3462320378,"files":{"original":{"url":".\/file\/153\/attach\/201810\/335207_3462320378.jpg","width":476,"height":426,"size":0}}}],"images":[{"id":335207,"file_media":1,"ext":"jpg","file_header":"image\/jpeg","original":".\/file\/153\/attach\/201810\/335207_3462320378.jpg","sizes":{"150":".\/cache\/153\/attach\/201810\/335207_3462320378_150_134.webp","300":".\/cache\/153\/attach\/201810\/335207_3462320378_300_268.webp","400":".\/cache\/153\/attach\/201810\/335207_3462320378_400_358.webp","600":".\/cache\/153\/attach\/201810\/335207_3462320378_476_426.webp","900":".\/cache\/153\/attach\/201810\/335207_3462320378_476_426.webp","1200":".\/cache\/153\/attach\/201810\/335207_3462320378_476_426.webp"},"file_size":33084,"width":476,"height":426,"show_title":1,"title":"روز بزرگداشت حافظ","priority":0},{"id":335208,"file_media":1,"ext":"jpg","file_header":"image\/jpeg","original":".\/file\/153\/attach\/201810\/335208_1645472754.jpg","sizes":{"150":".\/cache\/153\/attach\/201810\/335208_1645472754_150_58.webp","300":".\/cache\/153\/attach\/201810\/335208_1645472754_300_115.webp","400":".\/cache\/153\/attach\/201810\/335208_1645472754_398_153.webp","600":".\/cache\/153\/attach\/201810\/335208_1645472754_398_153.webp","900":".\/cache\/153\/attach\/201810\/335208_1645472754_398_153.webp","1200":".\/cache\/153\/attach\/201810\/335208_1645472754_398_153.webp"},"file_size":102350,"width":398,"height":153,"show_title":1,"title":"روز بزرگداشت حافظ","priority":1}],"files":[{"id":335213,"ext":"pdf","file_header":"application\/pdf","original":".\/file\/153\/attach2018101063022278335213.pdf","file_size":15846150,"show_title":1,"title":"روز بزرگداشت حافظ","priority":0}]}]]